Cattales - Siep naar de dokter

november 04, 2017

Afgelopen week moest ik er aan gaan geloven. Onze Siep, die hier inmiddels zo'n 2 jaar alweer woont, leek wat kwaaltjes te krijgen. Of het nu sproeien was, moedwillig ergens plassen of per ongeluk was ons niet duidelijk. Wel leek het steeds duidelijker dat ze er zelf ook niet tevreden over was.

Tijd voor een bezoekje dus aan de dierenarts. 

Even een belletje plegen voor een afspraak. Althans, dat dacht ik. Even bellen zat er niet in. Ze stellen vaak meteen wat vragen. Of het om Luna of Gaia ging. Uh, nee, helaas. Onze lieve caafjes zijn oud geworden en met de nette leeftijd van 8 jaar en bijna 7 jaar overleden. Goed, dan wordt het dus de gegevens invoeren. Wat is het, hoe heet het, is het een mannetje of een vrouwtje en hoe oud is hij/zij? Of het een Europese korthaar was? Ik denk het... Kort haar, normaal postuur en zwart-wit. Ze moest al lachen. En we waren er zelf van overtuigd dat het een vrouwtje was, maar zeker weten deden we niet. En de leeftijd? Dat was alleen maar gissen. Ze moest minimaal 4 zijn concludeerde ik. Even simpel gerekend: ze liep al een jaar rond in de straat en nabije straten voor ze bij ons kwam wonen en had toen al het huidige postuur, dus moest ze toen al volwassen zijn.
Afijn, met die gegevens maakte ik de afspraak. Siep hupte die ochtend vrolijk in de reismand. Ze had hem nog niet eerder gezien, dus dat was mijn voordeel. Eenmaal erin begon ze haar klaagzang wel, want och wat een slecht leven heb je als je in die mand mee moet.

En dan ben je daar. Bij de dierenarts met een kat die al jaren bij je woont, die daar zelf voor gekozen heeft en waar we eigenlijk verder weinig van weten dan wat ze die jaren aan ons heeft laten zien. Echt vriendelijk was ze niet naar de dierenarts (subtiel gezegd) en we hebben haar met 3 man vast gehouden om te kijken. Als ze even mocht bij komen op de grond kwam ze bij me kroelen. Wel weten we nu weer wat meer van Siep.
Siep blijkt namelijk al ruim 10 jaar oud, is niet gechipt en is inderdaad een vrouwtje. Haar lekken blijkt niet gedragsmatig te zijn, maar heeft echt een fysieke oorzaak. Haar urine is onderzocht, wat ook nog een hele klus was, want vang maar eens urine op bij een kat. We kregen plastic balletjes mee voor in de kattenbak en na lang draaien, zeuren en doen heeft ze haar behoefte daar dan uiteindelijk maar gedaan. En dat moest dan ook nog vers naar de dierenarts. En die is open tot half 8 's avonds. En alsof ze dat wist, plaste ze doodleuk om kwart voor 8 's avonds in de bak. Gelukkig mochten we hem bewaren in de koelkast (jum!). Er zat toch wat bloed in haar urine, waar ze nu medicijnen voor krijgt. Wel zagen we tijdens het bezoek aan de dierenarts een heel slecht gebit, waar we dus ook nog mee aan de slag zullen gaan bij haar.

Of te wel: to be continued...

You Might Also Like

0 reacties