We zijn al in Afrika

mei 21, 2017

Echt, een lange wandeling is vaak best lekker na een lange dag. Martin was al vroeg werken en Dani en ik gingen nog naar mijn moeder om haar mee te nemen voor een dagje weg. Ik had nog wat dingen nodig, mijn garderobe bleek nog wat minder toereikend dan gedacht en ik kon dus nog wel iets erbij gebruiken. Ook voor Dani kon ik nog wel extra's gebruiken voor het warme weer. Afijn, na een lange dag kwamen we thuis, aten we wat en eer we klaar waren was ook Martin thuis en at nog wat.

Normaal gaat Dani eigenlijk altijd wel om 19.00 uur naar bed, maar vandaag was het nog mega warm. En als ik zeg mega warm, dan is het ook echt 32 graden warm, op 17 mei dus. Echt typisch Nederlands weer, een tikkie overdreven laten we maar zeggen. Dani zijn energieniveau was nog torenhoog en ik stelde nog voor om te gaan wandelen. Dani kan dan meteen zijn energie eruit werken en ondertussen nog even genieten van een ijsje. Die noemen we normaal een koud ding, in de hoop dat Dani het niet door heeft, maar inmiddels weet hij dus ook daarmee meteen waar we het over hebben. Tijd om te gaan spellen dan maar, een ie-jé-es-jé-éé. Al zal hij dat, kennende hem, toch wel snel door hebben natuurlijk.

"Een koud ding? Je bedoelt een ijsje toch, mama?"

Sowieso, als we gaan wandelen is Dani echt goed in het onthouden van waar we zijn, zelfs al kent hij de weg niet. Met zijn richtingsgevoel is niks mis. Althans, behalve die woensdag dus. Ik stelde voor om via het fietspad terug te lopen, die precies op de grens ligt van ons dorp en het naastliggende dorp. Eenmaal dat we daar een eindje liepen vroeg ik Dani of hij wist waar we woonden. 'Nee, ik ben de weg kwijt. We hebben al zo ver gewandeld.' En voor ik nog kon vertellen welke kant we op moesten en we eigenlijk niet ver van huis waren, zei hij 'We zijn al in Afrika.'. Schaterlachend liepen we verder. Malle jongen, naar Afrika wandelen is wel een beetje heel ver.

You Might Also Like

0 reacties