Moederdag

mei 14, 2017

Drie jaar geleden was mijn eerste officiële Moederdag als moeder. Toegegeven, het jaar daarvoor werd er ook al aan me gedacht, wel met een dikkige buik (ik ontpopte al vlug tot wandelend tonnetje). Een wonder, zoals het door velen wordt genoemd, dat zo'n klein ventje je hele leven op zijn kop zet. Dit jaar kwam hij gisteravond aangelopen vanuit de supermarkt, hij zou eigenlijk een bosje bloemen halen voor zijn oma, maar vond dat ik er ook een moest krijgen. Martin zei nog dat door alle drukte het niet was gelukt iets te regelen, ondanks dat hij het wel geprobeerd heeft. En weet je, dat er aan je gedacht wordt, dat is eigenlijk toch al genoeg?

Vandaag is voor ons dan ook een dag vol uitstapjes naar familie. Lunchen bij mijn ouders, nog even langs mijn oma en dan nog door naar de schoonouders. Want ook daar denken we aan. Wellicht rijden we nog even langs het kerkhof om bij mijn andere oma te kijken. Dani is dat inmiddels wel gewend dat we daar ook wel eens kijken. En nu voor Moederdag is het natuurlijk een dag dat je echt aan ze wil denken.

Ondertussen volg ik de babyboom onder de instagrammama's en bloggers die ik volg. De ene na de andere is zwanger of net bevallen, het puilt uit van de vrolijke aankondigingsfoto's, bolle buiken, echo's, new borns en nog veel meer liefs rondom dit thema. Een berg moeders dus om zo aan te denken. Die allemaal een wens hebben of hebben gehad. Of geen wens hadden, maar een kindje zeer welkom bleek. Want weet je, Moederdag is er niet alleen voor de moeders met kinderen, maar ook voor de kinderen die hun moeder al verloren hebben, voor de moeders in spe, voor de moeders die hun kindje verloren hebben (ongeacht wanneer) en voor de moeders die hun wens niet in vervulling mochten of konden laten gaan. Want een moederhart is niet zozeer altijd een hart dat hoort bij een vrouw met een kindje als levend bewijs. Dus laten we hen ook niet vergeten.

You Might Also Like

0 reacties