Al 3,5 jaar laat ik je los

mei 09, 2017

De tijd vliegt voorbij en voor je het weet kijk je op de kalender. Vandaag is het 9 mei en ondanks dat dat eigenlijk geen bijzondere dag is, bedenk ik me dat het vandaag 3,5 jaar geleden is alweer dat ik op mijn verjaardag beviel. En dus ook dat ik alweer 3,5 jaar moeder ben van een inmiddels bijdehante en zeer actieve peuter.

Mijn brief aan Dani


"Lieve Dani,

Vandaag ben je 3,5 jaar oud en wat hebben we in die tijd al veel meegemaakt samen. De tijd vloog voorbij, de jaren vlogen voorbij. En hoe gek en zoetsappig dit klinkt, maar ik kan het me nog zo goed herinneren, die dag, de dag dat jij geboren werd. De bevalling, het grapje van de verloskundige toen we keken of je een jongetje was, je kracht en je grote ogen. En vooral ook het gevoel wat ik had. Ik kreeg je op mijn buik en ik wilde niets liever dan je vasthouden, bij me houden en nooit meer loslaten. Een soort blind date met degene die je leven compleet op zijn kop zet en waarvoor je onvoorwaardelijke liefde voelt. Een overweldigend gevoel na een pittige bevalling overviel me. Daarna moest ik je toch afgeven. Niet voorgoed natuurlijk, maar na een hele dag bevallen was het tijd voor mij om op krachten te komen. En dat is eigenlijk wat ik de rest van mijn leven zal gaan doen.

Want hoe groter je werd in die 3,5 jaar tijd, hoe vaker ik je los moest gaan laten. Waar velen altijd zeggen dat je dat pas doet wanneer je op jezelf gaat wonen en de kinderen 'uit vliegen', heb ik het gevoel dat ik je stapje bij beetje loslaat. Iedere dag weer. De eerste keer dingen vastpakken, de eerste hapjes, de eerste stapjes. Al die momenten dat ik je vast wilde houden, liet ik je los. De dagen dat ik van huis ging werken, wel 24 uur aan een stuk, en ik je los moest laten en achter liet bij een opvang. De dagen dat we lekker uit gingen spelen en jij zelf wel in dat klimrek zou gaan klimmen, je zelf wel kon gaan spelen en ik niet bij iedere stap achter je aan hoefde te lopen. Ik liet je los.

Je eerste keer vallen, je eerste keer fietsen en je eerste keer bij een opvang voor een peuterspeelzaal-gevoel. Ik liet je los. Je verlangde er al vlug naar om zonder mij met kinderen te spelen. Je wilde vaker en dus liet ik je los. En ondanks dat je alle dagen bij me bent en je bij tijd en wijle nog mijn hand pakt, laat ik je los. Je wil de wereld verkennen, je kan alles zelf wel zeg je. Pas geleden gingen we kijken bij een basisschool. Je wilde zo graag blijven en gaf je jasje al aan mij en zei me gedag. Dat je daar niet mocht blijven en mee naar huis moest vond je maar wat jammer. Dit wilde je echt heel graag. Nog maar een half jaar, jongen, en dan mag je voortaan alle dagen naar school.

Ik laat je los, iedere dag een beetje meer. In mijn hart hou ik je vast en blijf je voor altijd mijn zoon, mijn kleine baby die daar die dag op mijn buik gelegd werd en zocht naar het geluid van mijn hart. Want dat hart, daarin laat ik je nooit los.

Liefs,
Mama"

You Might Also Like

0 reacties