Het is een fase, het is een fase

maart 01, 2017

Het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase, het is een fase...
Dat roept vast iedere moeder van tijd en wijle wel weer toch? Dat je kind weer zo'n fase heeft waarin er geen land mee te bezeilen is, hij stront vervelend is en niet luistert. Nou zo'n fase zitten wij dus ook in. Om gillend gek van te worden.


Even een potje relativeren
Goed, even pas op de plaats. Wat is er allemaal gaande voor Dani waarom zo'n fase zich opdoet? Dani heeft onlangs de waterpokken gehad. Dit vergde veel van hem, niet zozeer op lichamelijk gebied, maar wel op geestelijk gebied. Hij voelde zich enorm afgewezen (letterlijk!) door de opvang waar we zaten, wat voor hem als peuterspeelzaal diende. Voor ons idee was het voor hun dé manier om van hem af te komen. Waarom zou je anders als opvang liegen dat hij niet welkom is omdat hij waterpokken heeft (terwijl andere kinderen met waterpokken wel mogen komen)? Hij stelde diezelfde dag nog het volgende 'Voor *** ben ik te groot, dat zijn dus baby's. Maar ik ben nog te klein voor school. Waar mag ik dan wel heen?'. Het zit hem dus dwars, overduidelijk. Heel sneu ook, want hij is dus de dupe van het onprofessionele gedrag van een opvang.

Verder rommelde het thuis, niet zozeer in slechte zin hoor. Voor Martin komt er een nieuwe uitdaging aan binnenkort, waar hij een paar weken in twijfel over zat. Maar ook voor Dani en mij is het maar gek. Opeens niet meer een halve dag in de week waarbij hij even kan ontladen zonder mij, we zitten nu werkelijk helemaal non-stop op elkaars lip. En hoe veel ik ook solliciteer en hoe gek ik me ook zoek naar een baan om er lekker tussenuit te kunnen, het lukt maar niet. De zaak rond ik af, zodat er meer rust in huis komt voor hem. Thuis werken met een stuiterend kind is geen doen.

Dani heeft een groeispurt! In de afgelopen weken is hij een paar centimeter gegroeid, al zijn broeken zijn te kort. Gelukkig heeft hij dr. Martens laarsjes, waardoor het nog wel kan, maar zodra die te klein worden moet hij dus echt allemaal nieuwe broeken. En ondanks dat je denkt dat dit enkel lichamelijk is, merken we altijd dat spurtjes geestelijk ook wat met hem doen. Hij wordt er vervelend van, humeurig en veel moe.


Toch nog even mopperen hoor
Want zeg nou zelf, een kind wat gruwelijk brutaal is, non-stop het bloed onder je nagels vandaan haalt, alles kapot wil maken en constant Siep pest, dat is gewoon echt om even over te mopperen. Of een potje te janken, ook goed. En natuurlijk, dat potje relativeren hierboven doet wonderen hoor, maar zeg nou zelf? Iedereen wil toch een voorbeeldig kind? Niet eentje waarvoor je je schaamt om hem mee te moeten nemen, omdat hij de boel afbreekt, constant loopt te gillen, een grote mond heeft, alles vies maakt en overal om loopt te zeuren en janken.

Zo, dat lucht op. Morgen weer een dag, vol nieuwe kansen en goede moed.
Wat doen jullie als je kind zo'n fase heeft?

You Might Also Like

0 reacties