Het gesprek

januari 10, 2017

Eer je dit bericht leest, ben ik al onderweg met Dani. Vorige week kreeg ik de vraag om in gesprek te gaan over Dani met betrekking tot zijn opvang. Ergens viel het me al langer op, maar ik vond het niet zorgwekkend. Sterker nog, alles was eigenlijk wel heel herkenbaar van mij en mijn zus toen we jong waren. Toch vind ik het stiekem wel spannend. Wat vinden ze nu echt van hem? En wat gaan we nu doen? En vooral, loopt hij echt zo ver voor?

Dani loopt voor in zijn ontwikkeling


Niks bijzonders toch, zou je zeggen? Nou dat vond ik ook altijd. Dat ik het gezeur van het consultatie bureau best beu was, tot daar aan toe dan. Maar dat gezeur om dat gemiddelde ook altijd. Er lopen toch zoveel kindjes voor op dat gemiddelde? Hij was vlot, dat zeiden ze wel, eer ze niet meer zeurden met termen als 'Dat kan hij nu nog helemaal niet hoor', terwijl hij hetgeen waar ze het over hadden zojuist voor hun neus had gedaan. 

Inmiddels groeide hij uit van snel ontwikkelende baby naar bijdehante peuter. Waar ik vrienden en kennissen hoor praten over kinderen die aardig wat ouder zijn dan Dani en die zojuist dingen kunnen die hij al een half jaar tot een jaar kan, daarbij gingen wel belletjes rinkelen. Zeker toen ze zeiden dat dit toch al wel heel erg knap was van het kindje waar ze het over hadden. Dat Dani dat al veel langer doet, vond ik niet bijzonder. De opvang vond dit ook niet meer, althans... 'Dat hij dat allemaal kan, verbaast me niks' waren de woorden. Het leek er nogal op dat hij zich sterk verveelde en veel meer uitdaging zocht. Iets wat waar wij ook vaak tegenaan lopen. 


Met de feestdagen geef ik ook graag educatieve cadeaus. Spellen voor 4 jaar en ouder zijn wel zijn ding. Dat loco bambino dacht ik dat het echt iets voor hem was, maar hij raasde het boek uit terwijl het de eerste keer was dat hij het zag. Hij kreeg nog wel een nieuw boekje, maar ook daarmee ging het hetzelfde. Tijd voor de opvolger dus. Zo ook met andere spellen. Letters van het alfabet zijn dingen waar hij al een tijd lang mee bezig is, ik denk al voor zijn 2.5 jaar. Letter en woorden herkenning waren de start. Daarna zijn naam schrijven, maar ook papa en mama. Met kerst las hij bij mijn ouders de namen voor en deelde de cadeaus uit. 
Zo ook hierboven op de foto. Ik had met Sinterklaas alle cadeaus neergezet. Eigenlijk zouden we wachten met uitpakken tot iedereen er was, maar hij was stellig 'Op dat grote cadeau staat mijn naam, dat wil ik nu uitpakken'. Tja... het was niet voor niks voor hem toch? 

Hoe het gesprek af loopt vertel ik wellicht later nog wel. Wat we gaan doen en wat de plannen zijn. Ze hebben al laten vallen dat hij waarschijnlijk naar een andere groep en dus andere dag zal gaan met de opvang. Hoe en wat, dat hoor ik straks. 

You Might Also Like

0 reacties