De eeuwige strijd met de warme maaltijd

januari 26, 2017

Het klinkt echt vast hilarisch, zo'n rijmende titel. Voor mijn gevoel is het alles behalve hilarisch. Dani is inmiddels ruim 3 jaar en heeft nog steeds een hekel aan de warme maaltijd. En met kleine vlagen gaat het wel eens een keer goed, maar 9 van de 10 keer weigert hij al voordat hij iets gezien of geproefd heeft en gaat daarbij compleet uit zijn dak met driftbuien en huilbuien.

Om je even mee terug te nemen, back down memorylane, Dani at al op tijd warm eten. Als baby had hij bijzonder veel honger en groeide hij ook flink. Bij de geboorte droeg hij nog maat 50, maar binnen 4 maanden was dat al maat 74. Hij at ook al snel meer vanwege honger (wat logisch is met zo'n groei) en at met een 3 maanden al potjes. Deze raakte hij snel beu en met 6 maanden hebben we besloten hem zoveel mogelijk met de pot mee te laten eten. Alles leren proeven is belangrijk en als hij liever gewoon eten had dan stinkpotjes, dan gaf ik hem daar ook groot gelijk in. Na zijn eerste verjaardag draaide het om. Soms wilde hij nog wel wat warm eten, maar meestal niet.

Waar gaat het mis?
Dani vindt warm eten pertinent niet lekker. Zelfs al laat je hem kiezen (waar ik geen voorstander van ben), dan nog eet hij het niet. Bij godsgratie wil hij misschien 1 of 2 happen, maar het gaat met vieze gezichten, moeilijk doen en zeuren. En als dat niet werkt, gooit hij huilen en boos doen in de strijd. Die keer dat we wel eens buiten de deur eten (wat ook steeds minder is, om onder andere deze reden) is het compleet voor schut om met hem ergens te gaan zitten. En het is heus niet dat hij het niet lust, nog voordat hij gezien heeft wat we eten, en laat staan dus geproefd, gaat hij al over de flos en roept 'Ik wil niet eten!'.

Ik probeerde overigens al van alles hoor. Het toch maar aanbieden van iets anders, boos doen en dreigen met iets, negeren, rustig afwachten, belonen en zelfs rustig praten. Soms wil hij dan nog wel eens een boterham met vleeswaren en wat rauwe groente erbij, maar soms ook niet. Boos doen werkt niet, maar zijn soort van machtsstrijd hierin werkt ook niet. Dreigen helpt enigszins, maar ben ik geen voorstander van en voelt meer een actie uit onmacht ('Als je nu niet gaat eten, gooi ik je speelgoed weg', terwijl ik weer eens iets naar de buitendeur verplaats of een vuilniszak pak). Praten met hem naderhand (na de driftbui) wil hij wel snappen, maar is geen oplossing voor het eten. Negeren werkt nog veel meer minder, hij gaat nieuwe manieren zoeken om je nog meer uit te dagen en lijkt het hierin echt expres te doen. Viezerikken, smeren (wat hij zelf ook vies vindt, maar negatieve aandacht is ook aandacht toch?), uitspugen, braken, in ons bord zitten, van tafel gaan en dan verder klieren, krijsen, schoppen, slaan, gooien met eten/bord/bestek. Het belonen van wanneer het wel goed gaat werkt ook niet bijzonder. Ook al gebruiken we dingen als 'als je je eten op eet, krijg je een ijsje' (wat een omkoperij!), het werkt niet. Hoe erg hij ook gesteld is op zijn toetje en ijsje, hij slaat ze gerust over om maar te zeuren over het eten.

Dit is overigens een van de weinige foto's van Dani aan het warme eten. Alweer van een jaar terug ongeveer, waarbij hij met een vies gezicht eten uit zijn mond aan het plukken is.. Bah! En voor je het je afvraagt, dit is nog geen hele opscheplepel en hij had hier zijn eerste hap binnen. Ik geef geen bord vol, geen grote porties. Meer opscheppen kan altijd nog als hij lijst, maar tegen te veel eten aan kijken is sowieso geen optie. Je kan sneller een compliment geven wanneer het bord leeg is van 3 hapjes, dan dat er 3 hapjes weg zijn van een bomvol bord.

Wat gaat er wel goed?
Dani is dol op brood, fruit en rauwe groente. Dani is gelukkig geen snoeperd en verkiest fruit boven een snoepje of een koekje. Dat is handig, want gezonde dingen krijgt hij zo dus wel binnen. Dani is ook dol op meehelpen in de keuken. Wat we ook eten, hij wil mee snijden (met een kindermesje uiteraard) en snoept er dan wat op los. Geloof het of niet, maar eigenlijk alles gaat er rauw in, van wat ik hem aanbied dan. Het meest dol is hij op dingen als rauwe paprika, rauwe ui en komkommer. Maar ook sla werkt hij weg als het moet, zelfs rauwe witlof, broccoli en een stukje van een knoflookteentje knabbelt hij weg. Hij kijkt mee wat er in de pan in gaat, weet dus precies wat er op tafel komt en heeft alles al geproefd voordat het de pan in ging. Daarna helpt hij enthousiast mee de tafel te dekken en vertelt hij vol trots dat hij lekker eten heeft gemaakt.

Maar aan tafel gaan zitten... Nee, dan start de riedel 'Ik wil niet eten!' en start voor mijn gevoel de eeuwige strijd. Het heeft niets meer te maken met wel of geen honger hebben, hij wil gerust erna nog melden dat hij wél honger heeft. Deze strijd levert hij overigens niet alleen bij ons, maar standaard bij het warm eten. Bij wie dan ook. De meesten verzuchtten naar ons dat hij weer geen warm wilde, schotelen hem fruit voor wat hij soms eet of vragen wat wij hem zouden geven op zo'n moment. Of zelfs wat ze wel kunnen maken voor hem dat hij gaat eten, maar ik kan ze geen bevredigend antwoord geven.

Ontbijt en lunch eet hij bijzonder goed en hij gaat met je in onderhandeling als hij een koekje heeft gekregen en jij een stuk fruit. 'Zullen we ruilen mama?'. Tussendoortjes geeft hij niet super veel om en hij heeft dan nog het liefst een stuk fruit of een boterham. Niks om je zorgen over te maken uiteraard. Behalve dan die eeuwige strijd met dat warme eten...

Is dit voor jou herkenbaar? Wat heb jij allemaal al geprobeerd en heb je eventueel dé oplossing om hem weer beter mee te laten eten aan het avondeten?

You Might Also Like

0 reacties