Hoe gastvrij ben jij?

november 20, 2016

Het is weer zondag en ik snij weer zo'n onderwerp aan. Je weet wel, van de 30 days reeks. Ik ben nog niet eens op de helft hoor, pas bij puntje 12. Voor deze zondag stond er de vraag klaar: 'Hoe gastvrij ben jij?'. Gastvrij? Ik? Uh... nou. Even spieken hoe de Van Dale dat wil omschrijven:

gast·vrij

  1. gul in het ontvangen van gasten


Ah... gasten. En gasten zijn volgens daar 'mensen die op bezoek zijn'. Lekker breed dus. En zo is dan dus ook mijn antwoord. Want soms ben ik natuurlijk hartstikke gastvrij. Maar soms... nou niet echt.

Wel gastvrij
Wanneer ben ik nou wel gastvrij? Met verjaardagen zit het huis vol, heb ik bergen spullen in huis gehaald en wordt er gefeest. We ruimen het huis op en alles komt helemaal goed. Ook wanneer er feestdagen zijn, kan ik me er op verheugen om familie uit te nodigen en dat we dan met zijn allen lekker gaan eten. Wanneer vrienden van ver komen en ze blijven tot laat, dan haal ik gerust van te voren het logeerbed van zolder. Blijf maar lekker slapen, gezellig!
Qua agenda staan er dan ook vaak dingen op de lijst waarbij we volk over de vloer hebben of zelf ergens langs gaan. En ja, dat wordt veelal van te voren al gepland, zodat ik weet waar ik aan toe ben. Zo kan ik het huis poetsen, spullen in huis halen, van alles klaar hebben en zit ik er spik en span bij. Net voor ze er zijn sprint ik nog even langs de badkamer om een borstel door mijn coupe ontploffing te halen en mijn eyeliner nog even te checken.
Ook wanneer mensen me bellen of ze langs mogen komen in korte tijd, zo, binnen 5 minuten, of ergens vandaag bijvoorbeeld, dan vind ik dat natuurlijk hartstikke leuk. Maar alleen wanneer het mij dan ook uit komt. Zoals op een vrijdagavond thuis, wanneer het werk gedaan is en we maar wat lamlullen in huis, dan is dat hartstikke leuk als mensen langs komen voor een bakkie.
Ook wanneer mensen bellen/appen of ik niet echt iets kan betekenen of wanneer ik lekker heb kunnen werken en besloot de middag aan Dani te besteden. Dan ben ik lekker flexibel en neem ik hem mee of ben je welkom. Zo staan er vaak dingen in de agenda om leuke dingen te doen met vrienden en kids (wanneer je dit leest, maken wij ons klaar voor zo'n gezellig uitje).

Niet gastvrij
Je zag het vast al aankomen, maar wanneer het me niet uit komt dan krijg je dat te horen. Of ik nou gewoon al in mijn hoofd plannen had gemaakt of ik geen zin heb (sorry mensen), dan weiger ik. Ook vind ik het soms maar gek als er mensen spontaan aan de deur staan. 's Ochtends bijvoorbeeld. Heb ik de ochtend met Dani en komen we op ons elfendertigst uit bed gezakt, dan kan ik gerust de deur dicht laten. In mijn pyjama, zonder bh, coupe drastisch fout, restanten van de mascara van de dag ervoor (ik poets niet geweldig mensen), het huis een bende... Dan heb je gewoon best kans dat ik je aan de deur laat staan. En op onhandige momenten kan ik ook wat mopperen. Wanneer ik op de wc zit bijvoorbeeld. Echt.. zelfs de pakketbezorger kan er wat van. Ga je net zitten en... staan ze voor de deur. Dan ben ik er niet hoor, komen ze later maar terug. Onaangekondigd binnenwandelen is dan ook best een no go, ook voor bekenden.

Maar de allerergste reden waarom ik mensen gerust weiger... Ik werk thuis. En dat is lijkt vaak de perfecte vrijbrief om mij te vragen om:

  1. Een bakkie bij te doen.
  2. Een bakkie bij jou te komen doen. 
  3. Handige oppas.
  4. Het 'spontaan' binnen vallen "want ik zag dat je er was".
  5. De ideale oplossing om je dagelijks te vermaken met uitjes met de kids.
Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het leuk als mensen langs komen voor een bakkie en ga ook graag terug. Maar ik werk overdag en heb echt niet altijd tijd. Of ik ben de hort op overdag, omdat er niet veel te werken valt met Dani erbij, maar vaak is er al gepland wat ik op zo'n dag ga doen. Vaak ben ik blij als ik om 1 uur 's nachts in bed mag duiken. Dus nee, ik heb niet altijd tijd om gezellig te doen en kan je dan ook best weigeren wanneer je spontaan denkt langs te komen. Ik weet het graag van te voren, dan weet ik hoe ik mijn andere dagen in moet plannen. Ook de handige oppas 'want je bent toch thuis' of het dagelijks vragen of ik mee ga naar ... (ja, die tijden zijn er geweest, maar de hint is gevallen) is niet handig. Net als wanneer ik druk aan het werk ben, dat mensen dan binnen vallen en hopen dat ik a la minute alles laat vallen. Dat werkt niet. Ik doe dat ook niet op jouw werk (waar werkte je ook alweer?).
Ik wil best wel oppassen hoor, maar het moet ook in mijn planning passen. Als ik net alles heb geregeld zodat ik een dag extra kan knallen met werken en Dani bij mijn (schoon)ouders mag zijn, dan heb ik geen tijd voor die van jou. Hoe leuk ze ook zijn. Ook niet al ben ik thuis. 

Maar gelukkig weten de meesten dit en bellen ze van te voren (of appen, vragen het via social media) en kan er vaak wel wat omheen gepland worden. En met echte nood aan de man probeer ik echt mijn best te doen te schuiven om alles passend te krijgen. Maar dat lukt me gewoon niet altijd. 


Dit onderwerp is er een uit de 30 days blog challenge van Hare Maristeit. Wanneer je meer onderwerpen van mij uit deze challenge wil lezen, klik dan hier.

You Might Also Like

0 reacties