Aanwaaipoes Siep

augustus 28, 2016

Sinds een tijdje hebben we een poes in huis. Niet vanuit een nestje, niet vanuit het asiel en ook niet overgekocht. Een aanwaaipoes, zoals wij dat noemen. Ze liep al maanden in de buurt, leek nergens thuis te horen en kwam altijd naar ons toegerend als ze ons zag. We hebben ons vaak afgevraagd waar ze nu eigenlijk thuis hoort. Je neemt namelijk niet zomaar een kat in huis, zeker niet als ze van een ander is.


Tot een paar maanden terug. Ze kwam daar weer aangerend en liep met ons mee naar huis, maar deze keer besloot ze haar entree te doen tot onze serre. Uiteindelijk heeft ze hier ook overnacht. Onze serre heeft dus open gestaan, zodat ze weg kon wanneer ze wilde. De avond erop was ik aan het werk en hoorde ik hard gemiauw buiten. Daar stond ze te brullen om binnen te mogen. Weer overnachtte ze bij ons. Na een halve week overnachten en haar te zien eten van de muizen uit de tuin (onze tuin is omringd door buren en buren-van-buren met duiven) had ik besloten maar ergens een zakje kattenbrokken te halen. Overdag struinde ze onze tuin af, 's avonds lag ze bij ons op de bank en voor de nacht zette we haar in de serre met de deur open. En dat ging maanden goed zo. Ze leek te willen blijven, niemand uit de buurt die haar miste. Geen briefje in de bus, niks op Amivedi en ook bij navraag in de buurt kende niemand haar. En dus doopten we haar Siep, naar de kat van Jip en Janneke.

Na een paar maanden was ze 's avonds de hort op, niks bijzonders voor een buitenkat. Tot ze niet terug kwam 's nachts, terwijl ze zich normaal alle avonden om klokslag half elf meldde bij ons binnen. Gek, maar ze komt vast wel terug. Maar de volgende dag nog geen Siep en na een aantal dagen dacht ik serieus dat ze dan toch ergens thuis hoorde. Zolang was ze nog niet eerder weggebleven. Maar omdat ze altijd in onze straat of een straat verder liep, toch gaan zoeken. Geen Siep, niemand die haar had gezien ook. Misschien was ze aangereden? Ik maakte me zorgen, maar ergens hoopte ik dat ze goed terecht was gekomen. De zorgen werden wel groter, naar mate ik berichten las op Facebook van buurtbewoners in onze wijk die ook hun kat kwijt waren. En niet een kat, nee, er waren in de afgelopen maanden wel 10 katten verdwenen! Ik moest er niet aan denken...

Bijna een week later zagen we haar lopen waar ze altijd liep. Ze kwam ook direct voor aandacht, maar leek verward en wilde niet mee. Later nog maar proberen dan, maar we vonden haar niet. Even later wel, ze zat braaf voor de poort te blèren dat ze binnen wilde. Ze at zich een ons en heeft nachtenlang naast ons gelegen en iedere stap die ik zette volgde ze me op de voet overdag. We denken dat ze per ongeluk opgesloten is geweest. Ze lijkt geschrokken en kwam toch terug naar 'huis'. Inmiddels heeft ze dan ook haar plekje gevonden in ons gezin en ligt ze nog alle nachten naast ons bed, komt ze (vrijwillig!) niet meer dan 10 minuten per keer in de tuin, om weer terug te keren naar de woonkamer of de serre. We genieten enorm van haar! Ondanks dat ze vrij is om te gaan, heeft ze gekozen te blijven.

Stiekem moest ik wel lachen, ze past met haar kleuren perfect in het interieur en bij m'n werk. Alsof we haar erop uit gezocht hebben. Ken jij ook zo'n situatie van een huisdier wat aan is komen 'waaien'?

You Might Also Like

0 reacties